سکوت تنها حمایتی است که این روزها می توانم از ویرانی درونم انجام بدهم. سعی نکنید نجاتم بدهید. وارد مثلث کارپمن نشوید. تحریکتان نمی کنم که نجاتم بدهید. این روزها جواب پیامک ها، ای میل ها و حرف های غیر کاری را نمی دهم. خواهش می کنم اگر جواب ندادم کسی ناراحت نشود. هیچ مدیر برنامه هایی ندارم. مزاحم کسی نشوید. از این که روی بهترین دوستانم اسم مدیر برنامه ها گذاشتم عذر می خواهم.

قرار نیست زانوی غم بغل بگیرم. وقتی هنوز بچه ها دوستم دارند و از صورت من نمی ترسند، یعنی این که هنوز همان مصطفایی هستم که قدیم ترها می شناختمش.

فعالیت های ادبی ام را متوقف نمی کنم. شاید حتی چند برابر بیشتر به آنها برسم. همه آنها را می دانند. اما یک بار دیگر اینجا می گذارمشان.

وبلاگ پاتوق ادبی

http://plits.persianblog.ir

کارگاه داستان نیم دایره

http://nimdayereh.persianblog.ir

احتمالاً بقیه فعالیت هایم را به حالت تعلیق دربیاورم. که البته احتمال بعیدی است. ولی احتمال دارد!

 

از اتوبوس پیاده می شوم

مثل همیشه!